Kāf 42. ayet

Yevme yesmeûne's-sayhate bi'l-hakk; zâlike yevmü'l-hurûc

"O gün o sesi hak ile işitecekler. İşte o, çıkış günüdür."

Somut anlamı: yüksek sesle bağırmak, haykırmak. Sayha — bir defalık haykırış (fa'le vezni tek seferliği bildirir); sıyâh — bağırma; sâha'd-dîk — horoz öttü.

Kur'an bu kelimeyi helâk sahnelerinde kullanır: Semûd, Medyen ve başka kavimler için "onları sayha yakaladı" denir (Hûd 11/67, 94 gibi).

Yani kelimenin Kur'an'daki alışılmış kullanımı bir helâk kelimesidir.

Ve burada aynı kelime, dirilişin çağrısı için kullanılıyor.

Bunu bir gözlem olarak kaydediyorum: aynı ses, tarihte kavimleri bitirmiş; burada bir başlangıç yapıyor.

Yukarıda tablo hâlinde verilen üç bi'l-hakkın sonuncusu:

Beşinci ayette yalanlanan şey, on dokuzda ölümle, kırk ikide sesle geri geliyor.

Ve ifade dikkat çekicidir: ses "hak ile" işitiliyor. Yani işitme, artık yorumlanabilir bir şey değil. Duyulan şeyin ne olduğu konusunda tartışma kalmıyor.

Ve sûrenin en önemli iç bağı burada tamamlanıyor.

On birinci ayette, bitkinin ölü topraktan çıkışı anlatıldıktan sonra şu denmişti:

kezâlike'l-hurûc — "çıkış işte böyledir."

Kırk ikinci ayette aynı kelime, bu sefer bir günün adı olarak geliyor:

zâlike yevmü'l-hurûc — "işte o, çıkış günüdür."

Aynı kelime, aynı belirlilik, aynı işaret zamiri kalıbı (kezâlike / zâlike).

Ve arada otuz bir ayet var.

Sûre, on birinci ayette bir tanım verdi ve kırk ikinci ayette o tanımı bir güne ad olarak yerleştirdi.

Delil yapısı böylece tamamlanıyor:

Ve bu, sûrenin baştan beri kurduğu şeyi tamamlıyor: muhatap "uzak" dediği şeyin adını, kendi tarlasında olup biten şeyin adında bulmuş oluyor.

Bunu kendi okumam olarak sunuyorum; iki kelimenin metindeki yerleri ve aynı kökten olmaları tartışmasızdır.

Bir kayıt daha: hurûc kelimesi "diriliş" (ba's) ya da "yayılma" (neşr) yerine seçilmiş. Ve hurûc, ikisinden de daha somut bir kelimedir: dışarı çıkmak. Yani sûre en soyut olayı, en somut fiille adlandırıyor.