ٱللَّهُ ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُمُ ٱلَّيْلَ لِتَسْكُنُوا۟ فِيهِ وَٱلنَّهَارَ مُبْصِرًا … ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ قَرَارًا وَٱلسَّمَآءَ بِنَآءً وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ
"Geceyi içinde dinlenesiniz diye, gündüzü de aydınlık yapan Allah'tır… Yeri sizin için durulacak yer, göğü bina yapan, size biçim veren ve biçimlerinizi güzel yapan O'dur."
وَٱلنَّهَارَ مُبْصِرًا — "gündüzü görücü yaptı". Dilciler bu kullanımı mecaz sayar: gören gündüz değil, gündüzde görendir. Arapçada bu türden aktarmalar (isnâd-ı mecâzî) yaygındır ve kelimeye canlılık katar.
قَرَارًا ve بِنَآء — yer durulacak yer, gök bina. İki kelime de mimarî: biri zemin, biri yapı. Karâr kelimesi 39. ayette âhiret için de kullanılmıştı (dâru'l-karâr) — aynı kök, iki yurt için.
وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ — tasvîr: biçim vermek, şekillendirmek. İnfitâr'de (fî eyyi sûratin mâ şâe rakkebek) benzeri işlendi.
Sıralama kaydedilmeye değer ve kendi okumam olarak veriyorum: gece, gündüz, yer, gök — hepsi dışarıdadır. Ve liste, dışarıdan içeriye gelip insanın kendi biçiminde bitiyor. Bu, Fussilet 41/53'te adlandırılan âfâk ve enfüs ikilisinin bir örneğidir.