Nisâ 83. ayet

Ve izâ câehüm emrun mine'l-emni evi'l-havfi ezâû bih, ve lev raddûhu ile'r-rasûli ve ilâ üli'l-emri minhüm le-alimehü'llezîne yestenbitûnehû minhüm

"Kendilerine güvenliğe ya da korkuya dair bir haber geldiğinde onu yayarlar. Oysa onu elçiye ve içlerindeki ülü'l-emre götürselerdi, aralarında onun iç yüzünü çıkarabilenler bunu bilirdi."

ذ-ي-ع kökü: yayılmak, duyulmak. Ezâa (IV. bâb) — yaymak, duyurmak.

Ve fiilin nesnesi kaydedilmelidir: emrun mine'l-emni evi'l-havf — "güvenliğe ya da korkuya dair bir haber". Ayet, iki yönü de sayıyor: yayılan şey yalnızca kötü haber değil, iyi haber de olabilir.

Bunu bir dizim gözlemi olarak kaydediyorum: yasaklanan şey haberin içeriği değil, doğrulanmadan yayılmasıdır.

ن-ب-ط kökü. Ve somut anlamı bu ayetin en dikkat çekici tarafıdır: nabt — kuyu kazılırken ilk çıkan su.

İstinbât (X. bâb) — o suyu çıkarmak; ve buradan bir sözden gizli anlamı çıkarmak.

Kelimenin resmi kaydedilmelidir: bilgi, yüzeyde duran bir şey değil; kazılarak çıkarılan bir şey olarak resmediliyor.

Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum ve dayanağı kökün somut anlamıdır: ayet, bir haberin iç yüzünü anlamayı emek gerektiren bir iş olarak adlandırıyor. Ve bu, bir ayet önceki tedebbür ile aynı yöndedir: iki fiil de yüzeyin altına inmeyi bildirir.

İki ayet arka arkaya ve iki fiil aynı yönde. Bu, sûre içinde doğrulanabilir bir örgüdür.

Kelime bu sûrede ikinci kez geçiyor: elli dokuzuncu ve seksen üçüncü ayetlerde.

Ve iki geçişin farkı kaydedilmelidir:

Ve seksen üçüncü ayet, ülü'l-emri bir vasıfla niteliyor: ellezîne yestenbitûnehû minhüm — "aralarında onun iç yüzünü çıkarabilenler".

Bu, elli dokuzuncu ayetteki ihtilaf tablosunda A okumasının dayanaklarından biri olarak anılmıştı. Oraya dayanıyorum ve burada da tercih dayatmıyorum.

Ancak metin verisi olarak kaydedilmelidir: ikinci geçişte kelimenin yanına bir iş tarifi konuyor.