وَمَا قَدَرُوا۟ ٱللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِۦ وَٱلْأَرْضُ جَمِيعًا قَبْضَتُهُۥ يَوْمَ ٱلْقِيَٰمَةِ وَٱلسَّمَٰوَٰتُ مَطْوِيَّٰتٌۢ بِيَمِينِهِۦ سُبْحَٰنَهُۥ وَتَعَٰلَىٰ عَمَّا يُشْرِكُونَ
"Allah'ı hakkıyla takdir edemediler. Kıyamet günü yer bütünüyle O'nun avucundadır, gökler de sağ eliyle dürülmüştür. O, ortak koştuklarından münezzeh ve yücedir."
Bu ayette geçen ifadeler hakkında dizinde tutarlı biçimde korunan tenzih kaydı burada da geçerlidir ve tekrarlanması zorunludur: bu ifadeler Allah'a organ, cisim ya da mekân nispet edecek şekilde anlaşılamaz.
Ve bunun en güçlü delili ayetin kendisidir: cümle sübhânehû ve teâlâ ammâ yüşrikûn ile bitiyor — yani tenzih, tasvirin hemen ardına kendi eliyle konmuş.
Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum ve dayanağı ayetin sırasıdır: benzetme yapılıyor, sonra aynı ayette benzetmenin ötesine geçiliyor. Ayet kendi kaydını kendisi düşüyor.
Klasik tefsirlerde iki tavır nakledilir: lafzı olduğu gibi kabul edip keyfiyetini Allah'a bırakmak (tefvîz), ya da kudret ve tam tasarruf anlamında yorumlamak (te'vîl). İkisini de aktarıyorum, tercih dayatmıyorum.
وَمَا قَدَرُوا۟ ٱللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ — ق-د-ر kökü Kadr ve Kamer 54/49'da işlendi: çekirdek anlam ölçü. Buradaki cümle bir ölçme hatasını bildiriyor: O'nu hakkıyla ölçemediler.
Ve ayetin geri kalanı bir ölçek getiriyor: yer bir avuç, gökler dürülmüş. Yani ölçü hatası, yine ölçü diliyle karşılanıyor.