وَلَوْ أَنَّ قُرْءَانًا سُيِّرَتْ بِهِ ٱلْجِبَالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ ٱلْأَرْضُ أَوْ كُلِّمَ بِهِ ٱلْمَوْتَىٰ بَل لِّلَّهِ ٱلْأَمْرُ جَمِيعًا
"Eğer bir Kur'an ile dağlar yürütülseydi, yer parçalansaydı ya da ölüler konuşturulsaydı (yine de inanmazlardı). Hayır, bütün iş Allah'a aittir."
Ayet, mucize talebine cevap veriyor ve cevabın biçimi kaydedilmelidir: üç olağanüstü olay sayılıyor ve cümle tamamlanmadan kesiliyor (bel lillâhi'l-emru cemîâ).
Dilciler bu kesilmeyi (hazf) kaydeder ve tamamlanmamış cümlenin gerisini bağlamdan tamamlar: "yine de iman etmezlerdi."
Bunu bir dizim gözlemi olarak kaydediyorum: sonucun söylenmemesi, cevabın kendisidir. Ve Furkān 25/21'de aynı talep (lev lâ ünzile aleyne'l-melâike) işlendi; Kehf 18/57'de de aynı hattaydı. Oraya dayanıyorum.