Fussilet 45-46. ayetler

"Andolsun, Mûsâ'ya kitabı verdik de onda ayrılığa düşüldü… Kim sâlih amel işlerse kendi lehine, kim kötülük yaparsa kendi aleyhinedir. Rabbin kullara zulmedici değildir."

فَٱخْتُلِفَ فِيهِ — fiil meçhul: ayrılığa düşenlerin kim olduğu söylenmiyor.

Bu, dizinde birkaç yerde işlenen bir hattır: Bakara 2/213 ve 2/253, Câsiye 45/17. Hepsinde aynı şey söyleniyor: ihtilaf, kitap geldikten sonra çıkıyor. Oralara dayanıyorum.

Ayetin buradaki işlevi ise tesellidir: ve levlâ kelimetün sebekat min rabbike le-kudiye beynehüm — bir söz geçmemiş olsaydı aralarında hüküm verilirdi. Yani gecikme, ilgisizlik değil.

بِظَلَّٰمٍ لِّلْعَبِيدِ — zallâm, mübalağa kalıbıdır (fa''âl).

Kalıbın buradaki işi üzerinde dilciler durur ve iki izah nakledilir:

İki izahı da aktarıyorum, tercih dayatmıyorum. Her iki okumada da cümlenin hükmü aynı yere çıkar: karşılık, kişinin kendi ameline bağlanmıştır — bir önceki cümle bunu zaten iki yönlü söylemişti.