ٱلَّذِينَ يُجَٰدِلُونَ فِىٓ ءَايَٰتِ ٱللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطَٰنٍ أَتَىٰهُمْ كَبُرَ مَقْتًا عِندَ ٱللَّهِ وَعِندَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟
"Kendilerine gelmiş bir delil olmaksızın Allah'ın âyetleri hakkında tartışanlar… Bu, hem Allah katında hem de iman edenler katında büyük bir öfke sebebidir."
سُلْطَٰن — kök س-ل-ط: üstün gelmek, hükmetmek. Kelime hem "yetki" hem "delil" anlamında kullanılır — dilciler bağı şöyle kurar: delil, tartışmada üstünlük sağlayan şeydir.
Ölçü kaydedilmelidir ve sûrenin en önemli kaydıdır: kınanan şey tartışmak değil, elinde dayanak olmadan tartışmaktır. Bi-ğayri sultânin etâhüm — ve fiil etâhüm (kendilerine gelmiş): dayanağın dışarıdan gelmiş olması gerekiyor, kendi ürettikleri değil.
مَقْت — kök م-ق-ت: en şiddetli nefret, iğrenmeye varan öfke. Kelime onuncu ayette de geçmişti: le-maktullâhi ekberu min maktiküm enfüseküm — "Allah'ın öfkesi, sizin kendinize duyduğunuz öfkeden büyüktür."
Onuncu ayetteki ifade kaydedilmeye değer: kişilerin kendilerinden tiksinmesi, hesabın bir parçası olarak anılıyor.
كَذَٰلِكَ يَطْبَعُ ٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ قَلْبِ مُتَكَبِّرٍ جَبَّارٍ — "Allah, büyüklenen her zorbanın kalbini böyle mühürler."
Mühürlemenin şarta bağlandığı kaydedilmelidir: cümle "her kalbi" demiyor — kalbi mütekebbirin cebbâr diyor. Yani mühür, iki sıfatın ardından geliyor. Cebbâr kelimesi Kāf 50/45'te ve Haşr'de işlendi.