Yâsîn 53-54. ayetler

İn kânet illâ sayhaten vâhideten fe-izâ hüm cemîun ledeynâ muhdarûn · Fe'l-yevme lâ tuzlemü nefsün şey'en ve lâ tüczevne illâ mâ küntüm ta'melûn

"Sadece bir tek çığlıktır; bir de bakarsın hepsi huzurumuzda hazır bulundurulmuş. Bugün hiçbir kimseye zerre kadar haksızlık edilmez ve size ancak yaptıklarınızın karşılığı verilir."

Bu tek ayet, sûrenin iki ayrı iç tekrarını birden taşıyor ve ikisi de doğrulanabilir:

Yani elli üçüncü ayet, yirmi dokuzuncu ayetin ilk yarısı ile otuz ikinci ayetin ikinci yarısını birleştiriyor.

Kendi okumam olarak kaydediyorum ve dayanağı bu iki birebir tekrardır: kıssa bölümünde şehir halkının sonu (sayha → hâmidûn) ve nesillerin sonu (muhdarûn) ayrı ayrı verilmişti. Diriliş sahnesi, ikisini tek cümlede birleştiriyor. Yani sûre kıyameti yeni bir olay olarak değil, daha önce parça parça anlatılmış olanın toplanması olarak kuruyor.

Ve iki cümlenin bitişi karşılaştırılmalıdır:

Aynı ses, iki zıt sonuç: biri sönme, öteki huzura getirilme.

el-Yevme — "bugün", belirli. Kelime sûrenin bu bölümünde beş kez geçiyor ve bu, sayılabilir bir yoğunluktur:

Beş geçiş, on iki ayet içinde. Kendi okumam: sûre kıyameti bir gelecek anlatısı olarak değil, içinde bulunulan bir gün olarak kuruyor. Kelime her seferinde cümlenin başında ya da başına yakın geliyor; sahne "o gün" değil "bugün" diye anlatılıyor.

Dizim nüktesi ve doğrulanabilir:

Arapçada hitabın yön değiştirmesine iltifat denir. Burada genel kaide üçüncü şahısla, uygulanışı ikinci şahısla veriliyor.

Kendi okumam olarak kaydediyorum: ilk cümle bir ilke koyuyor ve kimseyi işaret etmiyor — nefsün, nekre: "hiçbir kimse." İkinci cümle o ilkeyi muhataba uyguluyor. İlke önce genel, sonra kişisel.

شَيْـًٔا — mef'ûl-i mutlak olarak mansub: "zerre kadar bile." Nekre-olumsuz kalıbı en küçük miktarı kapsar.

ج-ز-ي — kök: bir şeyin karşılığını vermek, denk gelmek. Cezâ Türkçede yalnız olumsuz karşılık için kullanılır; Arapçada kök nötrdür ve iyi karşılığı da kapsar.

Kaydedilmesi gereken bir kelime farkı var ve on bir ayet arayla görünüyor:

ك-س-ب kökünün çekirdeği elde etmek, kazanmaktır; iş sonucunda kişide kalan şeyi bildirir. ع-م-ل ise işin yapılışını bildirir.

Bunu bir gözlem olarak kaydediyorum: elli dördüncü ayette karşılık yapılana bağlanıyor, altmış beşinci ayette şahitlik kazanılana. İki fiil de aynı olayı iki ayrı yönden adlandırıyor.