وَلَوْ يُؤَاخِذُ ٱللَّهُ ٱلنَّاسَ بِمَا كَسَبُوا۟ مَا تَرَكَ عَلَىٰ ظَهْرِهَا مِن دَآبَّةٍ وَلَٰكِن يُؤَخِّرُهُمْ إِلَىٰٓ أَجَلٍ مُّسَمًّى
"Allah insanları kazandıkları yüzünden hemen sorumlu tutsaydı, yeryüzünde tek bir canlı bırakmazdı. Fakat onları belirli bir süreye kadar erteler."
عَلَىٰ ظَهْرِهَا — "onun sırtında". Zamirin mercii ayette söylenmemiş; dilciler bunun yeryüzü olduğunu, karînenin kelimenin kendisinden anlaşıldığını kaydeder. Ve dâbbe kelimesi kaydedilmeye değer: Câsiye 45/4'te çözümlendi — hareket eden canlı.
Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum: cezanın ertelenmesi anlatılırken kapsam insanla sınırlı tutulmuyor — min dâbbe, yeryüzündeki bütün canlılar. Yani ayet, insanın hesabının başka canlıları da ilgilendirdiğini söylemiş oluyor.
إِلَىٰٓ أَجَلٍ مُّسَمًّى — "adı konmuş bir süreye kadar". Ahkāf 46/3'te ve Zümer 39/42'de aynı terkip işlendi. Üç yerde de aynı şey söyleniyor: süre belirlidir ve adı konmuştur; ama adı koyan insan değildir.