Ankebût 26-40. ayetler — Lût, Şuayb ve dört helâk biçimi

Bu blok, art arda birkaç topluluğu anıyor ve hepsini tek bir ayette toplayarak kapatıyor.

Ve Lûtan iz kāle li-kavmihî inneküm le-te'tûne'l-fâhışete mâ sebekaküm bihâ min ehadin mine'l-âlemîn

Kıssanın burada işlenen yanı, kavmin cevabıdır: fe-mâ kâne cevâbe kavmihî illâ en kālü'tinâ bi-azâbillâh — "Allah'ın azabını getir!"

Bunu bir gözlem olarak kaydediyorum: aynı kalıp (fe-mâ kâne cevâbe kavmihî illâ) yirmi dördüncü ayette İbrâhim için de kullanılmıştı. İki yerde de "cevap" diye anılan şey bir delil değil: biri infaz teklifi, öteki meydan okuma. Sûre, karşı çıkışın delille yapılmadığını iki kez aynı kalıpla kaydediyor.

وَتَأْتُونَ فِى نَادِيكُمُ ٱلْمُنكَرَ — nâdî: toplantı yeri, meclis. Kelime, yapılan şeyin açıkta yapıldığını bildiriyor.

Ve İbrâhim'in meleklerle konuşması (31-32) kaydedilmeye değer: inne fîhâ Lûtâ · kālû nahnü a'lemü bi-men fîhâ. İtiraz ediliyor ve itiraz reddedilmiyor — bilgiyle karşılanıyor.

Kırkıncı ayet, blokta anılan bütün toplulukları tek cümlede topluyor ve dört helâk biçimi sayıyor:

Dört ayrı yön: yukarıdan, sesle, aşağıdan, sudan. Bu, metinden doğrulanabilir bir tasniftir.

حَاصِب — kök ح-ص-ب: çakıl taşı savurmak. Kök Kamer 54/34'te ve Mülk'de işlendi.

وَمَا كَانَ ٱللَّهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلَٰكِن كَانُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ — ve blok, sorumluluğu yerine oturtan bir cümleyle kapanıyor.

Dizim kaydedilmelidir: kânû enfüsehüm yazlimûn — mef'ûl (enfüsehüm) fiilden önce geliyor. Arapçada bu takdim vurgu bildirir: zulmedilen, kendileridir.