فَلَمَّا جَآءَ سُلَيْمَٰنَ قَالَ أَتُمِدُّونَنِ بِمَالٍ فَمَآ ءَاتَىٰنِۦَ ٱللَّهُ خَيْرٌ مِّمَّآ ءَاتَىٰكُم بَلْ أَنتُم بِهَدِيَّتِكُمْ تَفْرَحُونَ · ٱرْجِعْ إِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُم بِجُنُودٍ لَّا قِبَلَ لَهُم بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُم مِّنْهَآ أَذِلَّةً وَهُمْ صَٰغِرُونَ
Fe-lemmâ câe Süleymâne kāle e-tümiddûneni bi-mâlin fe-mâ âtâniyallâhu hayrun mimmâ âtâküm, bel entüm bi-hediyyetiküm tefrahûn · İrci' ileyhim fe-le-ne'tiyennehüm bi-cünûdin lâ kıbele lehüm bihâ ve le-nuhricennehüm minhâ ezilleten ve hüm sâğırûn
"Elçi Süleymân'a geldiğinde şöyle dedi: 'Bana mal ile mi yardım ediyorsunuz? Allah'ın bana verdiği, size verdiğinden hayırlıdır. Asıl siz kendi hediyenizle sevinirsiniz. Onlara dön! Kendilerinin karşı koyamayacağı ordularla üzerlerine geleceğiz ve onları oradan aşağılanmış ve küçük düşmüş olarak çıkaracağız.'"
م-د-د kökü: uzatmak, eklemek, sürdürmek. IV. bâbdan imdâd: bir şeye ekleyerek yardım etmek, takviye göndermek. Kelime askerî bağlamda "destek kuvvet göndermek" için de kullanılır.
Fiilin seçimi kaydedilmeye değer ve bunu bir kelime gözlemi olarak veriyorum: hediye, "vermek" değil "takviye etmek" fiiliyle karşılanıyor. Yani soru şudur: bende eksik olan bir şeyi mi tamamlıyorsunuz?
Ve cevabın gerekçesi hemen ardından geliyor: fe-mâ âtâniyallâhu hayrun mimmâ âtâküm. Karşılaştırma iki verilen arasında yapılıyor ve iki tarafta da fiil aynı: âtâ.
Bel (aksine) edatı bir yön değiştirme bildirir. Ve cümle, hediyeyi reddetmekten öte bir şey söylüyor.
Dizim nüktesi kaydedilmelidir: bi-hediyyetiküm takdim edilmiş (fiilden önce gelmiş) ve Arapçada bu takdim vurgu ve tahsis bildirir.
Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum ve dayanağı takdimdir: cümle "siz seviniyorsunuz" demiyor — "asıl siz kendi hediyenizle sevinirsiniz" diyor. Yani sevinç, karşı tarafın alacağı şeyden değil, verenin verdiği şeyden geliyor. Bu, hediyenin bir sınama olduğunu bilen birinin cevabıdır.
Ve Sebe''de kaydedilen bir ölçü burada işliyor: verilen imkânların bir sınama olduğu, Süleymân'ın kendi ağzından 40. ayette söylenecek (li-yeblüvenî e-eşküru em ekfür). Yani 36. ayetteki cevabın gerekçesi, dört ayet sonra kendi ağzından veriliyor.
ق-ب-ل kökü: ön taraf, karşı. Kıbel burada: karşı koyacak güç, takat. Deyim, "onun karşısında duracak halleri yoktur" demektir.
وَهُمْ صَٰغِرُونَ — ص-غ-ر kökü: küçük olmak. Sâğir — kendi isteğiyle değil, zorunlu olarak küçük düşen.
| Ayet | İfade | Kim söylüyor |
|---|---|---|
| 34 | Ve cealû eizzete ehlihâ ezilleten | Melike — kralların yaptığı |
| 37 | Ve le-nuhricennehüm minhâ ezilleten | Süleymân — yapacağı |
Bu örtüşme metinden doğrulanabilirdir ve kaydedilmesi gerekir. Bir okuma öneriyorum ve kendi okumam olduğunu belirtiyorum: melike kralların ne yaptığını tarif etmişti; Süleymân, sözü aynı kelimeyle karşılıyor. Ve ayrım, sonucun kendisinde değil, hangi şartla ortaya çıkacağındadır: 31. ayetteki mektupta bir kapı açık bırakılmıştı (ve'tûnî müslimîn) ve 42-44. ayetlerde o kapı kullanıldığında bu tehdit gerçekleşmedi.
Bunu bir okuma olarak veriyorum; ayet bu bağı açıkça kurmuyor. Metinden doğrulanabilir olan şey, kelimenin tekrarı ve kıssanın sonucudur.