Mü'minûn 104-105. ayetler

Telfehu vücûhehümü'n-nâru ve hüm fîhâ kâlihûn · E-lem tekün âyâtî tütlâ aleyküm fe-küntüm bihâ tükezzibûn

"Ateş yüzlerini yalar; onlar orada dişleri sırıtmış hâldedir. 'Âyetlerim size okunmuyor muydu? Siz de onları yalanlıyordunuz.'"

Kökün somut anlamı: alevin ya da sıcak rüzgârın yüze çarpması.

Ve dilciler lefh ile nefh arasında bir derece farkı kaydeder:

Bu ayrımı nakledildiği şekliyle aktarıyorum.

Kök dizinde ilk kez burada çözümleniyor. Kelime Kur'an'da yalnız burada geçer.

Ve fiilin nesnesi kaydedilmelidir: vücûhehüm — yüzler. Yüz, Kur'an'ın azap ve nimet tablolarında düzenli olarak öne çıkan uzuvdur — Abese 80/38-41'de (vücûhün yevmeizin müsfira / aleyhâ ğaberah) ve Ğâşiye 88/2 ve 88/8'de işlendi.

Kökün somut anlamı dilcilerce şöyle verilir: dudakların çekilip dişlerin açıkta kalması. Kelehe — dudakları büzüldü, dişleri göründü.

Kök dizinde ilk kez burada çözümleniyor. Kelime Kur'an'da yalnız burada geçer.

Ve kelimenin resmi kaydedilmeye değer: tarif edilen şey bir acı ifadesi değil — bir yüz hâlidir. Dudaklar çekilmiş, dişler görünür olmuştur.

Bunu bir dil kaydı olarak veriyorum ve ötesine gitmiyorum. Ve Furkān 25/12'de kaydedilen tespit burada da geçerlidir: Kur'an bu sahnelerde soyut sıfat yerine görülebilen ayrıntı kullanıyor.

Bu cümle altmış altıncı ayette işlendi ve orada tablolandı. Kısaca:

Ve ardından gelen fiiller de farklıdır ve bu kaydedilmelidir:

Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum, dayanağı iki fiilin farkıdır: dünyadaki sahne bir davranışı anlatıyordu (geri çekilme); âhiretteki sahne aynı şeyi bir hüküm olarak adlandırıyor (yalanlama).

Yani sûre, dışarıdan görülen davranışa sonda adını koyuyor. Bu bir okumadır ve bağlayıcı değildir.