إِنَّ ٱللَّهَ يُدْخِلُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّٰلِحَٰتِ جَنَّٰتٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَٰرُ إِنَّ ٱللَّهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيدُ
İnna'llâhe yüdhilü'llezîne âmenû ve amilü's-sâlihâti cennâtin tecrî min tahtihe'l-enhâr · İnna'llâhe yef'alü mâ yürîd
"Allah, iman edip iyi işler yapanları, altlarından ırmaklar akan bahçelere koyar. Allah dilediğini yapar."
Bu ayet, üç olumsuz portrenin (3, 8, 11) hemen ardından geliyor ve karşı tarafı tek cümlede özetliyor.
Bunu bir dizim gözlemi olarak kaydediyorum: üç ayet üç ayrı sapma biçimini ayrıntılandırdı — bilgisiz tartışma, kibirli yüz çevirme, kenarda durma. Karşı taraf ise ayrıntılandırılmıyor: iki vasıf, tek cümle. İman ve amel.
Sapmanın çeşitleri var, istikametin yok. Bu, ayetlerin uzunluk oranından doğrulanabilir bir gözlemdir.
Cümlenin bu ayette bulunması dikkat çekicidir. Kalıp genellikle kudret bildiren bağlamlarda gelir; burada bir mükâfat cümlesinin sonuna konmuş.
Aynı sûrede benzer bir cümle on sekizinci ayette de gelecek: inna'llâhe yef'alü mâ yeşâ'. İki cümle arasında kelime farkı vardır ve dilciler bunu kaydeder: irâde ile meşîet arasındaki ayrım klasik kaynaklarda tartışılmıştır ve üzerinde birlik yoktur. Bu tartışmaya girmiyorum; iki kelimenin de aynı sûrede kullanıldığını kayıt olarak veriyorum.