Bakara 250-252. ayetler — Dâvûd ve "birbiriyle savma"

"Câlût ve ordusuna karşı çıktıklarında dediler ki: 'Rabbimiz! Üzerimize sabır yağdır, ayaklarımızı sağlam tut ve inkârcı topluluğa karşı bize yardım et.'"

أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا — ifrâğ: bir kabın içindekini tamamen boşaltmak. Sabır, damla damla değil, dökülerek isteniyor. Kelimenin somut resmi duayı taşıyor.

وَقَتَلَ دَاوُۥدُ جَالُوتَ وَءَاتَىٰهُ ٱللَّهُ ٱلْمُلْكَ وَٱلْحِكْمَةَ — kıssa, savaşın ayrıntısıyla değil, sonucuyla veriliyor. Ve Dâvûd bu sûrede ilk kez burada anılıyor: ordunun en önde gelen ismi değil, elenmelerden sonra kalan topluluğun içinden biri.

"Allah insanların bir kısmını diğerleriyle savmasaydı, yeryüzü bozulurdu."

دَفْع — kök د-ف-ع: itmek, geri püskürtmek, bir şeyin önünü kesmek.

Cümle, bütün bir kıssanın hükmü olarak konuyor ve kaydedilmesi gereken şey şudur: denge, tek bir gücün hâkimiyetiyle değil, güçlerin birbirini sınırlamasıyla kuruluyor.

Bunu kendi okumam olarak veriyorum, dayanağı cümlenin kendisidir: ayet "Allah bozguncuları helâk eder" demiyor; "insanların bir kısmıyla diğerini savar" diyor. Yani araç yine insandır ve düzen, karşılıklı sınırlamayla ayakta durur.

Aynı cümle Hac 22/40'ta bir kez daha, ibadet yerlerinin korunması bağlamında geçer.