أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَٰبَ ٱلْكَهْفِ وَٱلرَّقِيمِ كَانُوا۟ مِنْ ءَايَٰتِنَا عَجَبًا · إِذْ أَوَى ٱلْفِتْيَةُ إِلَى ٱلْكَهْفِ فَقَالُوا۟ رَبَّنَآ ءَاتِنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًا · فَضَرَبْنَا عَلَىٰٓ ءَاذَانِهِمْ فِى ٱلْكَهْفِ سِنِينَ عَدَدًا
"Mağara ve Rakīm ehlinin, âyetlerimizden şaşılacak bir şey olduğu mu sandın? Hani o gençler mağaraya sığınmış ve şöyle demişlerdi: 'Rabbimiz! Bize katından bir rahmet ver ve işimizde bize bir doğruluk hazırla.' Bunun üzerine yıllarca mağarada kulaklarına perde vurduk."
ٱلرَّقِيم — kelimenin ne olduğu kesin olarak bilinmemektedir. ر-ق-م kökü Mutaffifîn'de (kitâbün merkūm) işlendi: yazmak, işaretlemek.
Klasik tefsirlerde nakledilen izahlar: yazılı bir levha, mağaranın ya da vadinin adı, ya da köpeğin adı. Hiçbiri kesin bilgi değildir; aktarmakla yetiniyorum.
Deyimin kuruluşu kaydedilmeye değer: ayet "onları uyuttuk" demiyor. Perde, göze değil kulağa çekiliyor.
Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum: uykuyu bozan şey çoğu zaman sestir. Ve Fussilet 41/5'te muhatabın fî âzâninâ vakr (kulaklarımızda ağırlık) dediği işlenmişti — orada bu bir mazeretti. Burada aynı bölgeye vurulan perde bir korumadır. İki kullanım karşılaştırılabilir.
ثُمَّ بَعَثْنَٰهُمْ لِنَعْلَمَ أَىُّ ٱلْحِزْبَيْنِ أَحْصَىٰ لِمَا لَبِثُوٓا۟ أَمَدًا (12) — ve uyandırmanın gerekçesi: sürenin ne kadar olduğunu kimin daha iyi sayacağını ortaya çıkarmak.
Bunu bir gözlem olarak kaydediyorum: kıssanın konusu daha on ikinci ayette süre olarak belirtiliyor — ve sûre bu meseleyi 19, 25 ve 26. ayetlerde tekrar tekrar ele alacak. Yani kıssanın merkezinde olağanüstü uyku değil, sürenin bilinmezliği var.