Nahl 66. ayet

Ve inne leküm fi'l-en'âmi le-ibrah, nüskīküm mimmâ fî butûnihî min beyni fersin ve demin lebenen hâlisan sâiğan li'ş-şâribîn

"Davarlarda da sizin için bir ibret vardır: karınlarındakinden, fers ile kan arasından çıkan, içenlerin boğazından kolayca geçen tertemiz bir süt içiriyoruz size."

Bu ayet, fennî mucize iddiaları için en sık kullanılan yerlerden biridir. Bu tefsirde bu yola girilmiyor.

Gerekçe STYLE'ın açık maddesidir: "Fennî mucize avcılığı yapılmaz. Ayete modern bir bilgi zorla giydirilmez."

Ve buna iki pratik sebep ekliyorum, Kamer 54/1'de yazılanın aynısı:

Bir. Ayetin kelimeleri, bir fizyoloji tarifi olarak değil, bir mutfağın tarifi olarak seçilmiştir. Aşağıda gösteriliyor: kelimeler laboratuvarın değil, hayvanı kesen ve karnını açan insanın kelimeleridir.

İki ve daha önemlisi: bir metnin doğruluğunu güncel bir bilimsel yoruma bağlarsanız, yorum değiştiğinde metni de birlikte düşürmüş olursunuz. Ve ayetin kendi cümlesi zaten bunu istemiyor — ne söylediği aşağıda, kelimeleriyle veriliyor.

Kökün somut anlamı: bir yakadan öbür yakaya geçmek. Ubûr — geçiş; ma'ber — geçit; ibâre — mânâyı bir zihinden ötekine geçiren söz; ta'bîr (rüya yorumu) — görüntüden anlama geçmek.

Kelimenin seçimi kaydedilmelidir ve bu, ayetin ne yaptığını gösteriyor: ayet âyet (işaret) demiyor, ibret diyor. Yani istenen şey, görünenden görünmeyene geçmektir.

Bunu kendi okumam olarak veriyorum, dayanağı kökün kendisidir: kelime, kalınacak yeri değil, geçilecek yeri adlandırıyor. Ve ayetin bütün ayrıntısı — fers, kan, süt — o geçişin basamaklarıdır, varış noktası değil.

فَرْث — kök ف-ر-ث: dilcilerin verdiği anlam, hayvanın işkembesindeki sindirilmiş yem. Kelime Kur'an'da yalnız burada geçer.

Ve terkip kaydedilmelidir: min beyni fersin ve dem — "fers ile kan arasından".

Bir gözlem olarak veriyorum: ayet üç şeyi arka arkaya sayıyor ve ortadakine bir konum veriyor. Kelimeler kesilmiş bir hayvanın karnında görülebilecek olanlardır — işkembedeki yem, kan, ve süt. Yani tarif, gözlemin sınırında duruyor.

Ve bunun ötesine geçen bir mekanizma iddiası ayette yoktur. Ayet ne bir organ adı veriyor, ne bir süreç anlatıyor. Söylediği tek şey, çıkan şeyin nereden çıktığıdır.

Kökün somut anlamı: bir şeyin karışımdan ayrılıp saf hâle gelmesi. Hâlis — karışıksız; ihlâs — dinin karışıksız hâle getirilmesi. Kök Zümer'nin omurgasıydı ve orada ayrıntılı işlendi; tekrarlamıyorum.

Ve kelimenin buradaki işi kaydedilmelidir: ayet iki karışık şey saydı (fers ve kan), sonra çıkan şeyi hâlis diye adlandırıyor. Yani kelime, bir kimya bildirimi olarak değil, önceki iki kelimeye karşılık olarak konuyor.

Bunu kendi okumam olarak veriyorum ve dayanağı üç kelimenin sırasıdır: fers ve dem karışıktır; leben karışıksızdır. Cümlenin yaptığı iş, arada bir ayrışma olduğunu söylemektir — nasıl olduğunu değil.

Kelime Fâtır (Melâike) 35/12'de işlendi ve oraya dayanıyorum. Orada kaydedilen şuydu:

"سَآئِغ — kök س-و-غ: boğazdan kolayca geçmek. Kelime, suyun içilebilirliğini yutma kolaylığı üzerinden tarif ediyor — yani kimyasal bir tarif değil, bedensel bir tecrübe."

Ve bu kayıt, tam olarak bu ayet için de geçerlidir. İki geçiş yan yana konabilir:

Fark kaydedilmelidir ve bunu bir gözlem olarak veriyorum: Fâtır'da kelime bir karşılaştırmanın parçasıydı; Nahl'de tek başına duruyor. Ve Nahl bir kayıt ekliyor: li'ş-şâribîn — "içenler için". Yani kolaylık, içenin tarafından tarif ediliyor.

Fâtır bölümünde kaydedilen ilke burada da geçerli ve tekrarlıyorum: ayetin tarifi kimyasal değil, bedenseldir. Bu, ayeti bir fizyoloji metnine çevirmemek için yeterli bir dil kanıtıdır.