وَطُورِ سِينِينَ
"Dağ" demektir; ama Arapçanın kendi öz kelimesi değildir. Dilcilerin çoğunluğu kelimenin Süryanice/Aramca ṭūr (dağ) kelimesinden geldiğini kabul eder. Kur'an'da bu kelime neredeyse daima belirli bir dağ için, Mûsâ'nın vahiy aldığı dağ için kullanılır.
Bir dış kökenli kelimenin, tam da yabancı bir peygamberin dağı için kullanılması dikkate değer. Kur'an, Arap coğrafyasının dışındaki bir olayı anlatırken o coğrafyanın kelimesini alıyor.
"Sînâ Dağı'ndan çıkan, yağ ile boya (katık) bitiren bir ağaç…" (Mü'minûn 23/20)
Birincisi — dilde iki biçim. Kelime Arapçaya dışarıdan gelmiştir ve dışarıdan gelen özel adların Arapçada birden çok telaffuz kazanması olağandır. Klasik dilciler bu tür adlar için birkaç söyleyiş biçimi kaydeder.
İkincisi — fasıla (kafiye) gereği. Sûrenin bütün ayetleri -în / -îm kalıbında biter: zeytûn, sînîn, emîn, takvîm, sâfilîn, memnûn, dîn, hâkimîn. Uzun bir ünlünün ardından genizden gelen bir nûn ya da mîm. Sekiz ayet boyunca kırılmayan bir ses. Sînâ' biçimi bu diziye girmezdi; Sînîn girer.
Bu ikinci açıklama, Kur'an'ın ses düzenine verdiği önemi gösterir. Ama şunu da eklemek gerekir: ses uğruna anlam değişmiyor — kastedilen dağ aynı dağdır, sadece adının Arapçada kayıtlı iki biçiminden birine başvuruluyor.
Sînîn kelimesinin ne anlama geldiği ayrıca tartışılmıştır: "bereketli", "ağaçlık", "güzel" gibi anlamlar nakledilir. Bu izahlar birbirini tutmaz ve hiçbiri kesin değildir. Kelime büyük ihtimalle Arapça bir sıfat değil, bir yer adının parçasıdır; anlam aramak zorunlu değildir.
Sînâ, Kur'an anlatısında vahyin doğrudan verildiği yerdir. Mûsâ orada çağrılmış, orada konuşturulmuş, levhaları orada almıştır. Kur'an bu dağı bir başka sûrede yemine de konu eder (Tûr sûresi 52/1).
Bir dağın vahiy merkezi olarak anılması, dizinin yer okumasını güçlendiren en somut veridir: Tûr, meyve değildir, olamaz; ve tartışmasız biçimde bir peygamberle özdeşleşmiştir. Yani dizinin ortasında, kimsenin tartışmadığı bir "vahiy yeri" duruyor.