Tevbe 15-16. ayetler

Ve yüzhib ğayza kulûbihim; ve yetûbullâhu alâ men yeşâ'; vallâhu alîmün hakîm · Em hasibtüm en tütrakû ve lemmâ ya'lemillâhü'llezîne câhedû minküm ve lem yettehızû min dûnillâhi ve lâ rasûlihî ve le'l-mü'minîne velîceh; vallâhu habîrun bimâ ta'melûn

"Ve kalplerinin öfkesini gidersin. Allah dilediğinin tevbesini kabul eder; Allah bilendir, hikmet sahibidir. · Yoksa, Allah içinizden cihad edenleri ve Allah'tan, Resulünden ve müminlerden başkasını sırdaş edinmeyenleri henüz ayırt etmeden bırakılacağınızı mı sandınız? Allah yaptıklarınızdan haberdardır."

Bloğun kapanışı kaydedilmelidir ve bu, sûrenin adını taşıyan kelimedir.

On altı ayetlik en sert blok, bir tevbenin kabulü cümlesiyle kapanıyor.

Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum ve dayanağı cümlenin yeridir: bloğun sonunda, karşı taraftan kimin döneceğinin bu tarafın bilgisi dışında olduğu bildiriliyor. Yani hüküm kesinleştirilirken, hükmün dışına çıkma ihtimali açık bırakılıyor.

Aynı kapanış 27. ayette Huneyn bahsinden sonra da tekrarlanacak: sümme yetûbullâhu min ba'di zâlike alâ men yeşâ'. İki blok da aynı cümleyle kapanıyor. Bu, metinden doğrulanabilir bir örgüdür.

Kökün somut anlamı: bir şeyin içine girmek. Veleca — girdi; vülûc — girme. Kök Sebe' 34/2'de (ya'lemü mâ yelicü fi'l-ard) geçti.

وَلِيجَة — dilcilerin verdiği anlam: araya sokulan, içeri alınan; sırdaş, mahrem dost. Kelime, dışarıdan olup içeri alınan kişiyi bildirir.

Bunu bir dil gözlemi olarak kaydediyorum: kelime bir konum bildiriyor — "içeriye alınmış olan." Ve ayetin ölçüsü bir kimlik değil, bir yakınlık tercihidir.

Aynı alan 9/23-24'te sekiz bağ sayılırken tekrar açılacaktır.

Bu kalıp Ankebût 29/2'de (e-hasibe'n-nâsü en yütrakû en yekūlû âmennâ ve hüm lâ yüftenûn) ayrıntılı işlendi ve orada sınama kavramı çözümlenmişti. Oraya dayanıyorum ve tekrarlamıyorum.

Buradaki fark kaydedilmelidir:

Ve lemmâ ya'lem ifadesi kaydedilmelidir: lemmâ — "henüz … -medi." Fiil bir bilgi fiilidir ve bu, Kur'an'da tartışılmış bir kullanımdır. Klasik tefsirlerde bunun "bilfiil ortaya çıkması, ayırt edilmesi" anlamında olduğu yaygın olarak nakledilir. Bu izahı aktarıyor, kelâmî tartışmaya girmiyorum.