Fetih 7. ayet

Ve lillâhi cünûdü's-semâvâti ve'l-ard; ve kâne'llâhu azîzen hakîmâ

"Göklerin ve yerin orduları Allah'ındır. Allah azîzdir, hakîmdir."

Bu cümlenin ilk yarısı, dördüncü ayette birebir aynı lafızla geçmişti. İki ayet arayla tekrarlanıyor. Değişen tek şey sondaki isim çiftidir:

Ve aradaki fark, tam olarak arada anlatılanla uyumludur.

• Dördüncü ayette cümle müminlere sekîne indirilmesi bağlamında gelmişti. Oraya Alîm (bilen) konmuş — çünkü kalplere inen bir şeyden söz ediliyordu ve kalpleri bilen O'dur.
• Yedinci ayette cümle karşı tarafın azabı bağlamında geliyor. Oraya Azîz (karşı konulamayan) konmuş — çünkü bir hükmün infazından söz ediliyor.

Ortak olan Hakîm'dir: her iki yönde de yapılan iş yerli yerindedir.

Bu, Kur'an'da sık görülen bir kapanış tekniğidir ve Haşr'de aynı olgu üzerinde durulmuştu: aynı cümle, iki ayrı isim çiftiyle iki ayrı işi kapatır.

Dört ile yedi arasındaki bölüm bir çerçeve oluşturuyor:

`` 4 — orduları Allah'ındır → müminler: sekîne 5 — müminler: bahçeler 6 — karşı taraf: azap 7 — orduları Allah'ındır ``

Yani iki grubun ayrıldığı bölüm, aynı cümlenin iki tekrarı arasına konmuş. Bu, sûrenin en düzenli yapısal örgüsüdür ve şunu söyler: iki grup da aynı mülkün içindedir. Ayrışma, sahiplik değişikliği değildir.

Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum, ama dizim verisi açıktır: cümlenin iki kez, tam bu iki noktada tekrarlanması metinde durmaktadır.

Bu blokta ve kâne'llâhu… kalıbı iki kez geçti (4, 7). Sûre boyunca bu kalıp — ya da onun bir varyantı — dokuz ayetin sonunda görünür: 4, 5, 7, 11, 14, 19, 21, 24, 26. Sûrenin ritmi büyük ölçüde bu tekrarla kurulur: her bölüm, bir isim çiftiyle mühürlenir.

Bu, Medenî uzun sûrelerin karakteristik bir özelliğidir ve Hadîd ile Haşr'de de görülmüştü.