Duhân 55. ayet

Yed'ûne fîhâ bi-külli fâkihetin âminîn

"Orada, güven içinde, her meyveyi isterler."

Kök د-ع-و yukarıda (22. ayette) işlendi. Deâ bi- — bir şeyi istemek, çağırmak.

Ve sûredeki iki geçiş kaydedildi: Mûsâ Rabbine seslendi (22), muttakīler meyve ister (55). Aynı kök, iki dal.

Buraya bir dizim notu ekliyorum: fiil muzâridir (yed'ûne) — süreklilik. Ve fîhâ araya girmiş: "orada" isterler. Yani istemenin yeri vurgulanıyor.

Külli fâkihetin — "her meyve". Küll + nekre: kapsayıcı.

ف-ك-ه kökü yukarıda (27. ayette) işlendi ve Vâkıa'ye dayanıldı. Oradaki kayıt: "Arapçada ta'âm (yiyecek) zorunluluğu, fâkihe fazlalığı bildirir. Meyve, hayatta kalmak için yenmez."

Ve sûre içindeki eşi yukarıda kaydedildi:

İki ayet arasındaki fark tek kelimedir ve o kelime şimdi geliyor.

Kök أ-م-ن; sûredeki beşinci ve son geçiş.

Ve kelime bir hâldir: "güvende olarak".

Şimdi asıl noktaya geliyoruz ve bunu kendi okumam olarak veriyorum.

Bir nimet listesi verildikten sonra, listeye bir madde daha eklenmiyor — listenin şartı ekleniyor.

Şöyle görülebilir: yirmi beş-yirmi yedinci ayetlerdeki liste eksiksizdi. Bahçe vardı, su vardı, ekin vardı, makam vardı, refah vardı, keyif vardı. Eksik olan tek şey, bunların sürüp süremeyeceği bilgisiydi.

Ve nimetin en büyük düşmanı, nimetin kendisinde değil, kişinin zihnindedir: kesilme ihtimali.

Ayet, meyve listesinin sonuna tam bunu koyuyor: âminîn.

Ve bu, elli birinci ayetle bağlanıyor:

Biri mekânın sıfatı, öteki kişinin.

Bunu kendi okumam olarak sunuyorum, dayanağı iki ayetin lafzıdır: güvenlik hem dışarıda hem içeride kuruluyor. Yer güvenli, ve orada bulunan da güvende. Bu ikisi aynı şey değildir — güvenli bir yerde, korkan biri de bulunabilir.