Fussilet 1-5. ayetler

Hâ-mîm · Tenzîlün mine'r-rahmâni'r-rahîm · Kitâbün fussılet âyâtühû kur'ânen arabiyyen li-kavmin ya'lemûn · Beşîran ve nezîran fe-a'rada ekseruhüm fe-hüm lâ yesmeûn

"Hâ-mîm. Rahmân ve Rahîm'den indirilmedir. Âyetleri ayrıntılı kılınmış bir kitaptır: bilen bir topluluk için Arapça bir Kur'an; müjdeleyici ve uyarıcı olarak. Ama çoğu yüz çevirdi; artık işitmiyorlar."

Kökün somut anlamı: iki şeyi birbirinden ayırmak, aralarına mesafe koymak. Kök dizinde birkaç yerde çözümlendi — Mürselât ve Nebe''de yevmü'l-fasl (ayırma günü) bağlamında. Tekrarlamıyorum.

Buradaki kalıp II. bâbdır ve anlamı değiştirir: tafsîl — bir bütünü parçalarına ayırmak, ayrıntılandırmak. Bir metnin mufassal olması, konularının birbirinden ayrılmış, sınırlarının çizilmiş olmasıdır.

Kelimenin sûreye ad olması kaydedilmeye değer: sûrenin adı, kitabın içeriği değil biçimi hakkındadır. Ve bu ad, kırk dördüncü ayette bir itirazın içinde geri dönecek — lev lâ fussılet âyâtüh.

Diğer hâ-mîm sûrelerinde bu cümle minallâhi'l-azîzi'l-hakîm (üstün ve hikmet sahibi Allah'tan) biçimindedir — Câsiye 45/2 ve Ahkāf 46/2'de böyle geçti ve orada işlendi.

Burada iki isim değişiyor: el-azîz ve el-hakîm yerine er-Rahmân ve er-Rahîm.

Bu, doğrulanabilir bir farktır ve sûrenin konusuyla uyumludur. Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum: sûre, ulaşmayan bir metnin sûresidir. Metnin kaynağı, ilk cümlede güçle değil rahmetle anılıyor — yani ulaşmama, gönderenin tavrından kaynaklanmıyor.

İki fâ üst üste ve sıra kaydedilmelidir: önce a'rada (yüz çevirdi), sonra lâ yesmeûn (işitmiyorlar).

Yani işitmeme, yüz çevirmenin sonucu olarak konuyor — sebebi olarak değil. Arapçada fâ sonuç ve takip bildirir.

Câsiye 45/8'de bunun tersi bir sahne işlendi: orada tip işitiyor, sonra direniyordu. İki sûre, aynı meselenin iki ayrı aşamasını anlatıyor: biri işitip direnmeyi, öteki direnmenin işitmeyi kapatmasını.