Zümer 17-18. ayetler

"Kullarımı müjdele: onlar ki sözü dinlerler ve en güzeline uyarlar."

Tarif iki fiilden oluşuyor ve ikisi de kaydedilmeye değer:

Ve nesne belirsiz: el-kavl — "söz". Hangi söz olduğu söylenmiyor.

Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum ve dayanağı kelimenin genelliğidir: tarif, dinlemeden reddetmeyi de, duyduğu her şeye uymayı da dışarıda bırakıyor. Ortada bir ayıklama işi var: dinlemek serbest, uymak seçmeli.

Ve bu tarif, Fussilet 41/26'da işlenen taktiğin tam karşıtıdır: orada lâ tesmeû li-hâze'l-kur'âni velğav fîh — "dinlemeyin, gürültü yapın" deniyordu. İki ayet karşılaştırıldığında sûrelerin aynı meselenin iki ucunu tuttuğu görülür.

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمْ أُو۟لُوا۟ ٱلْأَلْبَٰبِ — elbâb, lübbün çoğulu: bir şeyin özü, içi; meyvenin kabuğundan ayrılan yenilebilir kısmı. Yani akıl, kabuğu atıp özü alma kabiliyeti olarak adlandırılıyor — ve tarif, bir ayet önce yapılan ayıklama işiyle birebir örtüşüyor.