Âl-i İmrân 156-158. ayetler

Yâ eyyühe'llezîne âmenû lâ tekûnû ke'llezîne keferû ve kālû li-ihvânihim izâ darabû fi'l-ardı ev kânû ğuzzen lev kânû ındenâ mâ mâtû ve mâ kutilû, li-yec'alallâhu zâlike hasraten fî kulûbihim, vallâhu yuhyî ve yümît, vallâhu bimâ ta'melûne basîr · Ve lein kutiltüm fî sebîlillâhi ev müttüm le-mağfiratün minallâhi ve rahmetün hayrun mimmâ yecmeûn · Ve lein müttüm ev kutiltüm le-ilallâhi tuhşerûn

"Ey iman edenler! Yolculuğa çıkan ya da savaşa giden kardeşleri için 'Yanımızda olsalardı ölmezler ve öldürülmezlerdi' diyen inkârcılar gibi olmayın — Allah bunu kalplerinde bir hasret kılsın diye. Dirilten de öldüren de Allah'tır… · Allah yolunda öldürülür ya da ölürseniz, Allah'tan bir bağışlanma ve rahmet, onların topladıklarından hayırlıdır. · Ölseniz de öldürülseniz de Allah'a toplanacaksınız."

Lev kânû ındenâ mâ mâtû ve mâ kutilû — "yanımızda olsalardı ölmez ve öldürülmezlerdi".

Ve söz, iki şeyi birbirine bağlıyor: bulunulan yer ile ölüm.

Ve reddi ayetin içindedir ve iki basamaklıdır:

Ve birinci basamak dikkat çekicidir. Bunu bir dizim gözlemi olarak kaydediyorum: ayet sözü önce mantıkça çürütmüyor; söyleyene ne yaptığını söylüyor. Hasret — kaçırılmış olana duyulan yanma. Yani "keşke" cümlesi, teselli vermek yerine bir yanma üretiyor.

Ve mantıkça reddi 145. ayette zaten kurulmuştu: ve mâ kâne li-nefsin en temûte illâ bi-iznillâhi kitâben müeccelâ. İki ayet, on bir ayet arayla aynı meseleyi iki yönden ele alıyor: biri kuralı, öteki sözün sonucunu.

Ve aynı söz 168. ayette bir kez daha, başka bir ağızda gelecek: lev etâûnâ mâ kutilû. İki geçiş, tek blokta. Bu, sûre içinde doğrulanabilir bir tekrardır.

Ve iki ayetin sonu da farklıdır:

Bunu bir dizim gözlemi olarak kaydediyorum: iki ayet aynı iki fiili ters sırayla veriyor ve biri karşılığı, öteki varış yerini söylüyor. Ve ters sıra, iki cümlenin birbirinin aynısı olmadığını gösteriyor.