Neml 59. ayet

Kuli'l-hamdü lillâhi ve selâmün alâ ıbâdihi'llezîne'stafâ, âllâhu hayrun emmâ yüşrikûn

"De ki: Hamd Allah'a, selâm da seçtiği kullarına olsun. Allah mı hayırlıdır, yoksa ortak koştukları şeyler mi?"

Bu ayet, sûrenin son ayetiyle birebir bir kelime paylaşıyor:

Aynı emir, aynı cümle, sûrenin iki ayrı yerinde. Bu, sûre içinde doğrulanabilir bir tekrardır.

Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum ve dayanağı iki ayetin konumudur: sûre, kıssalar bittikten sonra bir hamd emriyle delil bloğuna giriyor ve aynı emirle kapanıyor. Yani hamd, bloğun hem kapısı hem mührüdür.

ص-ف-و kökü: saflık, katışıksızlık. VIII. bâbdan ıstıfâ: bir şeyin en saf kısmını seçip alma. Kök Sâd ve Zümer'de işlendi. Tekrarlamıyorum.

Dilcilerin verdiği resim kaydedilmeye değer: safve, bir şeyin tortusundan ayrılmış, süzülmüş kısmıdır. Yani seçme fiili, bir ayıklama olarak tarif ediliyor.

Ve selâmın kime verildiği belirsiz bırakılıyor: ıbâdihi'llezîne'stafâ — "seçtiği kulları." Ad verilmiyor.

Bunu bir gözlem olarak kaydediyorum: bir önceki blokta beş peygamber anıldı (Mûsâ, Dâvûd, Süleymân, Sâlih, Lût). Cümle, hepsini tek bir tamlamada topluyor ve isim saymıyor.

Ve blok bir soruyla açılıyor. Sorunun biçimi kaydedilmelidir: bir tercih sorusu.

Hayrun — ism-i tafdîl: "daha hayırlı." Yani soru, iki tarafın da bir değeri olduğunu varsayan bir kıyas biçiminde kuruluyor.

Klasik tefsirlerde bu kalıbın nasıl anlaşılacağı üzerinde durulmuştur:

Üç izah birbirine yakındır; tercih dayatmıyorum.

Ve bir dizim gözlemi kaydediyorum: soru, bir sonraki beş ayette cevaplanmıyor — karşılığı, beş ayrı olgu sayılarak veriliyor. Yani cevap bir cümle değil, bir liste.