Mü'minûn 39-41. ayetler

Kāle rabbi'nsurnî bimâ kezzebûn · Kāle ammâ kalîlin le-yusbihunne nâdimîn · Fe-ehazethümü's-sayhatü bi'l-hakkı fe-cealnâhüm ğusâen, fe-bu'den li'l-kavmi'z-zâlimîn

"Dedi ki: 'Rabbim! Beni yalanlamalarına karşı bana yardım et.' Buyurdu ki: 'Az sonra pişman olacaklar.' Derken onları o çığlık, hak ile yakaladı ve onları çerçöp yaptık. Zalimler topluluğu uzak olsun!"

Yirmi altıncı ayetle tek harf farkı olmadan aynıdır. İki elçi, iki kavim, aynı dua. Bu, sûre içinde doğrulanabilir bir tekrardır.

Ve iki duanın aldığı cevap farklıdır ve bu kaydedilmelidir:

Aynı dua, iki ayrı karşılık. Bunu bir gözlem olarak kaydediyorum: birincisinde elçiden bir hazırlık isteniyor; ikincisinde ondan bir şey istenmiyor.

Terkip: an + mâ (zâid) + kalîl. Dilciler buradaki mâ'nın zâid ve pekiştirici olduğunu kaydeder. Anlam: "az bir zamandan sonra."

نَادِمِين — ن-د-م kökü: pişmanlık. Dilciler kökün "bir şeyin ardından gelme" (nedîm — sofra arkadaşı) dalını da kaydeder.

Ve haberin biçimi kaydedilmeye değer: azabın kendisi değil, karşı tarafın hâli bildiriliyor — nâdimîn. Yani vaat edilen şey ceza değil, pişmanlık.

ص-ي-ح kökü: yüksek sesle bağırmak. Sayha — çığlık, gürültü. Kök Yâsîn 36/29, 36/49, 36/53'te ve Kamer'de işlendi.

بِٱلْحَقِّ — kaydedilmelidir: yakalama hakla niteleniyor. Yani ceza, keyfî bir güç gösterisi olarak değil, hak edilmiş bir sonuç olarak adlandırılıyor.

غ-ث-و / غ-ث-ي kökü: selin sürüklediği çerçöp, su üstünde biriken köpüklü atık.

Kelime A'lâ 87/5'te (fe-cealehû ğusâen ahvâ) çözümlendi — ve orada tam bu ayet, kelimenin öteki geçişi olarak anıldı. Oraya dayanıyorum ve tekrarlamıyorum.

Buraya ait olan, iki ayetin farkıdır:

Aynı kelime, biri bitki için biri topluluk için. Ve Zümer 39/21 ile Vâkıa 56/65'te aynı fikir başka bir kelimeyle (hutâm — kırıntı) veriliyordu.

Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum, dayanağı kelimenin resmidir: ğusâ' yok olmuş şey değildir — su üstünde duran, ama tutulmayan şeydir. Furkān 25/23'te hebâ' (toz) için kaydedilen tespitin aynısı burada da geçerlidir: yok olma değil, elde kalmama.

Kalıp: mef'ûl-i mutlak, fiili hazfedilmiş. Bu'den — "uzaklık (olsun)". Arapçada beddua kalıbıdır.

Ve kalıp kırk dördüncü ayette bir kez daha, tek kelime farkıyla gelecek:

İki fark kaydedilmelidir: birincisi belirli (el-kavm), ikincisi belirsiz (kavmin); birincisi zulümle, ikincisi imansızlıkla nitelenmiş. Yani dizinin sonunda hüküm bir kavimden bir vasfa geçiyor. Bu, metinden doğrulanabilir bir farktır ve STYLE'da kayıtlı "hüküm gruba değil vasfa bağlanır" ilkesinin bu sûredeki karşılığıdır.