Enbiyâ 112. ayet

Kāle rabbi'hkum bi'l-hakk, ve rabbüne'r-rahmânü'l-müsteânü alâ mâ tasifûn

"Dedi: 'Rabbim! Hak ile hükmet.' Ve Rabbimiz, sizin yakıştırdıklarınıza karşı yardımı istenen Rahmân'dır."

Ayetin ilk kelimesinde bir kıraat farkı nakledilir:

İki okuma da nakledilir; imam adı vermiyorum ve tercih dayatmıyorum.

Ve aynı ihtilaf sûrenin dördüncü ayetinde de vardı. Yani sûre, aynı kıraat farkını iki ucunda taşıyor. Bu bir olgudur; üzerine hüküm kurmuyorum.

Ve son ayet, sûrenin üç anahtar kelimesini bir araya topluyor. Üçü de metinden doğrulanabilir:

Ve on sekizinci ayetle bağ özellikle sıkıdır — iki kelime birden ortak:

On sekizinci ayette hak atılan bir şeydi; son ayette istenen bir hükümdür. Ve iki ayette de aynı harfi cer var: bi'l-hakk.

Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum, dayanağı iki ayetin ortak kelimeleridir: sûre, ortasında bâtılın hakla parçalandığını söylemişti. Sonunda aynı hakkın bir hüküm olarak istendiğini gösteriyor. Ve arada değişen şey, fiilin kime ait olduğudur: orada nakzifü (biz atarız), burada ihkum (sen hükmet).

Müsteân — ع-و-ن kökü, X. bâb (istif'âl) ism-i mef'ûl. Avn — yardım; isti'âne — yardım istemek. Ve ism-i mef'ûl olduğu için: "kendisinden yardım istenen".

Kelime, Fâtiha'de işlenen ve iyyâke nesteîn ile aynı köktendir. Oraya dayanıyorum.

Ve sıfatın yanına konan isim kaydedilmelidir: er-Rahmân.

Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum, dayanağı sûrenin isim kullanımıdır: yirmi altıncı ayette bu isme çocuk isnat edilmişti; otuz altıncı ayette bu ismin zikri inkâr edilmişti; kırk ikinci ayette bu isimden korunma sorulmuştu. Ve sûre, aynı ismi kendi kapanış cümlesinde yardımı istenen olarak anıyor.

Yani sûre, en çok itiraz edilen ismi son cümlesinde sığınılan isim yapıyor.

عَلَىٰ مَا تَصِفُونَ — ve sûre, muhatabın diliyle kapanıyor: yardım, onların yakıştırdıklarına karşı isteniyor.

Ve son bir dizim gözlemi: ayet tasifûn ile bitiyor — muzâri fiil. Yani sûre, kapandığı anda hâlâ süren bir fiile bakıyor.