طه
Hurûf-ı mukattaa bahsi dizinde defalarca kuruldu (Bakara, Kāf, Sâd, Yâsîn, Şuarâ, Meryem) ve tekrarlanmıyor. Özeti: bu harflerin anlamı hakkında kesin bir bilgi nakledilmemiştir; en dürüst tutum, bilinmediğini söylemektir.
Buraya ait olan şey, tâhâya özgü bir ihtilaftır ve gizlenmemelidir. Bu iki harf, öteki mukattaa harflerinden farklı olarak bir kelime gibi de okunabildiği için üzerinde ayrıca durulmuştur.
| Okuma | Ne der | Durumu |
|---|---|---|
| 1 | Hurûf-ı mukattaa — öteki sûre başları gibi; anlamı bilinmez | Sûre başındaki konumu ve öteki mukattaalarla aynı yerde bulunması bu okumayı destekler |
| 2 | Bir hitap — bazı Arap lehçelerinde "ey adam / ey kişi" anlamında bir sesleniş olduğu nakledilir | Nakledilen bir izahtır; kesin bilgi değildir. Lehçe iddiası tartışmalıdır |
| 3 | Peygamber'in isimlerinden biri | Nakledilir; metinden delili yoktur. Sûrenin adı olması, kelimenin isim olduğunu göstermez |
| 4 | Emir — ta' fiilinden "bas, ayağını yere koy" | Dil bakımından zorlamalı bulunmuştur |
Bu tefsirde hiçbiri tercih edilmiyor ve ikinci ile üçüncü okumalar kesin bilgi gibi verilmiyor. Kayıt şudur: kesin bilgi yoktur.
Ve bir dizim gözlemi düşülebilir: bu harfler hangi okumayla alınırsa alınsın, ikinci ayet doğrudan muhataba dönüyor: mâ enzelnâ aleyke. Yani sûrenin ilk cümlesi, kim olduğu tartışılan bir sesle değil, kime söylendiği belli olan bir cümleyle kuruluyor.