Nahl 128. ayet

İnnallâhe mea'llezîne'ttekav ve'llezîne hüm muhsinûn

"Allah, sakınanlarla ve ihsan sahibi olanlarla beraberdir."

Sûre iki vasıfla kapanıyor ve ikisi de sûre içinde daha önce geçmişti.

İki geçiş de metinden doğrulanabilir.

Ve doksanıncı ayetle bağ kaydedilmelidir ve bunu kendi okumam olarak veriyorum: doksanıncı ayet üç şey emretmişti ve ikincisi ihsân idi. Yüz yirmi sekizinci ayet, sûrenin son kelimesi olarak aynı kökü kullanıyor: muhsinûn.

Yani sûre, emrettiği şeyi sonunda bir vasıf olarak geri veriyor. Emir, kapanışta bir kimliğe dönüşüyor.

Ve sıra kaydedilmeye değer: önce takvâ, sonra ihsân.

Takvâ — kök و-ق-ي: korunmak, sakınmak. Kelimenin merkezinde kaçınma vardır — yapılmayacak olan. İhsân — kök ح-س-ن. Kelimenin merkezinde fazlası vardır — yapılacak olan.

Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum ve dayanağım kelimelerin kendi yönleridir: iki vasıf iki zıt yöne bakıyor — biri geri çekilmeye, öteki ileri gitmeye. Ve sûrenin son cümlesi ikisini birlikte anıyor.

Ve bu, doksanıncı ayetteki yapının aynısıdır: orada da üç emir (ileri) ve üç yasak (geri) birlikte veriliyordu. Sûre, ahlâk tarifini iki yönlü kurmayı sonuna kadar sürdürüyor.

مَعَ — ve son kelime bir birliktelik bildiriyor: meallâh. Ankebût 29/69'da (ve innallâhe le-mea'l-muhsinîn) neredeyse aynı cümle geçer. İki sûre aynı vasıfla ve aynı edatla kapanıyor. Bu, sûreler arası doğrulanabilir bir örtüşmedir.