Yûsuf 50. ayet

"Kral: 'Onu bana getirin' dedi. Elçi ona gelince: 'Efendine dön ve ona sor: Ellerini kesen o kadınların derdi neydi? Şüphesiz Rabbim onların tuzağını bilendir' dedi."

Ve sahnenin en dikkate değer tarafı budur: zindandan çıkma emri gelmiştir ve çıkılmamıştır.

Bunu bir gözlem olarak kaydediyorum ve dayanağı ayetin sırasıdır: çağrı gelmiş (i'tûnî bihî), elçi ulaşmış (fe-lemmâ câehü'r-resûl), ve cevap bir geri gönderme olmuştur (irci' ilâ rabbik).

Talebin içeriği kaydedilmelidir: çıkmak değil — soruşturma. Fes'elhü mâ bâlü'n-nisveti'llâtî kattâne eydiyehünn.

Yani istenen şey, çıkmadan önce temize çıkmaktır. Bunu kendi okumam olarak veriyorum; dayanağı, sorunun içeriğidir: soru, olayın kendisini değil kadınların durumunu konu ediyor — yani suçlama kaynağının yeniden açılmasını.

Terkip Muhammed 47/2'de (ve asleha bâlehüm) tablolandı ve orada tam bu ayet örnek verilmişti:

| Yûsuf 12/50 | mâ bâlü'n-nisveti'llâtî kattâne eydiyehünn | "Ellerini kesen o kadınların durumu/derdi neydi?" |

Oraya dayanıyorum.

ب-و-ل kökü: hâl, durum, akla gelen şey. Bâl — hâl; ve hatara bi-bâlihî — aklına geldi. Terkip, "durumu neydi?" anlamında bir soru kalıbıdır.

Ve sorunun biçimi kaydedilmeye değer: kimse suçlanmıyor. Soru, olayı yeniden gündeme getiriyor ama bir isnat içermiyor. Bunu bir gözlem olarak veriyorum; dayanağı, cümlede fiilin kadınların kendi fiili olmasıdır (kattâne eydiyehünn) — yani onların bilinen bir davranışı hatırlatılıyor.

Ve cümlenin sonu kaydedilmelidir: talep insanlara yöneltiliyor, ama bilgi Allah'a nispet ediliyor.

Bunu kendi okumam olarak kaydediyorum ve dayanağı iki cümlenin yan yana durmasıdır: soruşturma isteniyor ve aynı anda, sonucun zaten bilindiği söyleniyor. Yani hukukî temize çıkma, bilinme ihtiyacından değil — insanlar arasındaki konumdan doğuyor.