Hûd 47. ayet

Kāle rabbi innî eûzü bike en es'eleke mâ leyse lî bihî ilm, ve illâ tağfir lî ve terhamnî ekün mine'l-hâsirîn

"Dedi ki: 'Rabbim! Hakkında bilgim olmayan bir şeyi senden istemekten sana sığınırım. Beni bağışlamaz ve bana merhamet etmezsen, ziyana uğrayanlardan olurum.'"

Nûh, kırk altıncı ayetteki uyarıya bir savunmayla karşılık vermiyor. "Ben bilmiyordum" demiyor; "haklıydım" demiyor.

Cümle iki parçadan oluşuyor:

Ve birinci parçanın kelimeleri, kırk altıncı ayetin kelimeleridir:

Tek fark zamirdedir: leke → lî. Yani Nûh, kendisine söyleneni birinci şahsa çevirerek tekrarlıyor. Bu, metinden doğrulanabilir bir örtüşmedir.

Bunu bir dizim gözlemi olarak kaydediyorum: cevap, uyarının anlaşıldığını kelimeyle gösteriyor.

ع-و-ذ kökü: sığınmak, korunmak için bir yere çekilmek. Kök Felak ve Nâs'de işlendi.

Ve sığınılan şeyin ne olduğu kaydedilmelidir: Nûh, bir düşmandan, bir azaptan ya da bir tehlikeden değil; kendi yapacağı bir istekten sığınıyor.

Bunu bir gözlem olarak kaydediyorum ve dizindeki eûzü kullanımlarıyla karşılaştırıyorum: Felak ve Nâs sûrelerinde sığınılan şey dışarıdan gelen bir şerdir. Burada içeriden gelen bir davranıştır.

Şart cümlesi: ve in lâ → ve illâ.

Ve iki fiilin sırası kaydedilmeye değer: tağfir (bağışlama) ve terham (merhamet). Ve aynı iki isim kırk birinci ayette geçmişti: inne rabbî le-ğafûrun rahîm — Nûh gemiye binerken.

Aynı iki kök, altı ayet arayla, iki ayrı yönde. Bu, metinden doğrulanabilir bir örtüşmedir.

Ve Nûh'de aynı yapının sûre içindeki sırası tablolanmıştı: mağfiret önce başkası için umuluyor (71/7), sonra başkasından istenmesi öğretiliyor (71/10), en sonda kişi kendisi için istiyor (71/28). Hûd 11/41-47 aynı sırayı daha kısa bir mesafede tekrarlıyor. Oraya dayanıyorum ve bunu bir örtüşme olarak kaydediyorum.